سلام

سلام...

دیروز پس از یک هفته که مگسی در خانه ام می گشت، جنازه اش را روی میز کارم پیدا کردم. یک هفته بود که با هم زندگی می کردیم. شبها که دیر می خوابیدم، تا آخرین دقیقه ها دور سرم می چرخید. صبح ها اگر دیر از خواب بیدار می شدم، خبری از او هم نبود. شاید او هم مانند من، سر بر کتابی گذاشته و خوابیده بود. در گشت و گذار اینترنتی، متوجه شدم که عمر بسیاری از مگس های خانگی در دمای معمولی حدود ۷ تا ۲۱روز است. با خودم... شمردم. حدود ۷ روز بود که این مگس را می دیدم. این مگس قسمت اصلی یا شاید تمام عمرش را در خانه ی من زندگی کرده بود. احساسم نسبت به او تغییر کرد. به جسدش که بی جان روی میز افتاده بود، خیره شده بودم. غصه خوردم. این مگس چه دنیای بزرگی را از دست داده است. لابد فکر می کرده «دنیا» یک خانه ی ۵۰ متری است که روزها نور از «ماوراء» به درون آن می تابد و شب ها، تاریکی تمام آن را فرا می گیرد. شاید هم مرا بلایی آسمانی می دیده که به مکافات خطاهایش، بر او نازل گشته ام! شاید نسبت آن مگس به خانه ی من، چندان با نسبت من به عالم، متفاوت نباشد. من مگس های دیگر خانه ام را با این دقت نگاه نکرده ام. شاید در میان آنها هم رقابت برای اینکه بر کدام طبقه ی کتابخانه بنشینند وجود داشته. شاید در میان آنها هم مگس دانشمندی بوده است که به دیگران «تکامل» می آموخته و میگفته که ما قبل از این که «بال» در بیاوریم، ش سلام...

این چند روز نشستم و واسه آخرین قسمت سریال پوارو ( قسمت پنجم فصل سیزدهم ) زیر نویس فارسی درست کردم ، اونم از روی زیر نویس عربی و گوش دادن به فیلم ....

پوارو تو این قسمت میمیره ، پس لازمه همه واسش یه فاتحه بلژیکی بخونیم ....

اینم لینکش توی سایت سابسن :

سلام...

یلدایتان مبارک ، همیشه شاد و خوشحال باشید

سلام...

این شعر مال 8 سال پیشه ، من عاشق سکوت جنگلم ، سکوتی ترساننده ، مهم نیست کجا باشی . چه حسی داشته باشی ، وهم جنگل تو را با خود خواهد برد .............. جنگل ....... گوش کن ، گوش کن خوب بشنو ناله های شب آلود ما را یک دم از چادر خود برون آی گرد این آتش خسته بنشین میهمان شب سرد من باش یک پیاله مرا میهمان شو کتری دود بسته سر چوب چوب های نموری در آتش گوش کن ، گوش کن وهم جنگل راستی ، راستی ، چون ترانه است گوش کن این صدا آشنا نیست این صدا خالی از هر نشانه است چیزی از سالها قبل در اوست چیزی از روزهایی که رفتند چیزی از من زمانی که بودم چیزی از تو زمانی که رفتی کودک سالهایی کذایی نوجوانی که فرتوت می شد پیر مردی که چون کودکی بود و جوانی که تکرار می کرد کودکی های یک نوجوان را خام بودیم و ناپخته و گول گول بودیم و گم گشته و محو محو بودیم و رویا نبودیم خواب بودیم و دلمرده و سرد 12/4/84 نوشته شده در تاريخ چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ توسط حسن انصاری | سلام...

کاش وقتی بچه هامون میرن مدرسه بهشون بگیم : عزیزم من نمی خوام تو بهترین باشی. من فقط می خوام تو خوش بخت باشی. اصلا مهم نیست همیشه نمره هاتو 20 بگیری. جای 20 می تونی 16 بگیری اما از دوران مدرسه و کودکی ات لذت ببر. از "ترین" پرهیز کن. خوش بختی جایی هست که خودت رو با کسی مقایسه نکنی. حتی نخواه خوش بخت ترین باشی. بخواه که خوش بخت باشی و برای این خواسته ات تلاش کن همین. من فکر می کنم از وقتی به دنبال پسوند "ترین" رفتیم، خوش بختی از ما گریخت. از 19.75 لذت نبردیم چون یکی 20 شده بود. از رانندگی با پراید لذت نبردیم چون ماشینای مدل بالاتری تو خیابون بود. از بودن کنار عشق مون لذت نبردیم چون مدرک تحصیلی و پول توی جیبش کمتر از خیلی های دیگه بود. می خوام بگم خیلی از ما فقط به "بهترین،بیشترین و بالاترین" چسبیدیم و نتیجه ان نسل های افسرده و همیشه گریان شد.. شاید لازمه تغییر جهت بدیم یا حداقل اجازه ندیم نحسیِ "ترین" دامن بچه هامون رو بگیره. سلام...

والله حیفم اومد چیزی ننویسم

سلام به همه ببیندگان عزیز

سلام...